Podobnie jak w Deklaracji Powszechnej Praw Człowieka, Pakty odzwierciedlają zasadniczo nasze liberaalne i indywidualne koncepcje praw człowieka.

Przystąpienie do tych dwóch instrumentów wyrażałoby nasze globalne zaangażowanie w uniwersalny i nieodłączny charakter praw człowieka, zarówno cywilnych, jak i politycznych, jak i ekonomicznych, społecznych i kulturalnych, Wszystkie osoby mają w sobie równe godności i równe wartości, bez żadnej różnicy.

W związku z tym, że zamiast jednego Pakt został opracowany, wprowadzono w życie dwie oddzielne Pakty Międzynarodowe, co pozwoliło uwzględnić różnice w zakresie prawa i realizacji praw, jakie zawierają.

Ogólne instrumenty ochrony praw człowieka na uniwersalnym poziomie, pakty, choć są prawnie oddzielne, stanowią jednak praktycznie całość, ponieważ prawa gospodarcze, społeczne i kulturowe są niezbędnym uzupełnieniem praw cywilnych i politycznych, ponieważ ich zapewnienie musi być oceniane w kontekście godnego istnienia materialnego (principa niepodziałości praw człowieka).

Pakty mają dwa istotne wspólne przepisy, jeden dotyczący prawa narodów do własnego dyspozycji i do pełnego i swobodnego korzystania z ich bogactw i zasobów naturalnych (art. 1), drugi dotyczący równego prawa mężczyzny i kobiety do korzystania ze wszystkich praw, które zostały określone w obu Paktach (art. 3).

W Paktie I znajduje się katalog praw ekonomicznych, społecznych i kulturalnych (art. 6-15), który każde Państwo-Strona zobowiązuje się do stopniowego wprowadzenia, w miarę możliwości i za wszelkimi odpowiednimi środkami, w szczególności środków prawnych (art. 2 ust. 1) lub pomocy i współpracy międzynarodowej (art. 23).

Wynika to z programu wszystkich tych praw, które należy wykonywać bez żadnej dyskryminacji (art. 2 ust. 2) i mogą być ograniczone tylko w zależności od ustawy, w wyłącznej mierze zgodnej z naturą tych praw i wyłącznie w celu wspierania ogólnego dobrobytu w społeczeństwie demokratycznym (art. 4).

Pact o prawach cywilnych i politycznych gwarantuje klasyczne prawa człowieka i podstawowe wolności (art. 6-27). Każde Państwo Strona zobowiązuje się do zapewnienia, że każda osoba, która jest ofiarą naruszenia jej praw, ma prawo do skutecznej odwołania się do właściwego organu zgodnie z jego ustawodawstwem (art. 2 ust. 3). Prawa te, które muszą być przestrzegane od momentu ratyfikacji Pactem przez Państwa Strony, muszą być zapewnione bez żadnej dyskryminacji wszystkim osobom znajdującym się na ich terytorium i pod ich kompetencją (art. 2 ust. 1).

Działania naszego kraju w zakresie ochrony i promocji praw człowieka, zarówno na szczeblu krajowym, jak i międzynarodowym, są ściśle związane z systemem wartości, na którym opiera się Szwajcaria, która stawia ludzką godność w centrum swoich zainteresowań.

Pakt I zawiera pewne prawa, które nie są zawarte w Europejskiej Kartie Społecznej. Prawa te są prawem narodów do posiadania własnego bogactwa i zasobów naturalnych. (art. 1), prawo każdej osoby do odpowiedniego poziomu życia i poprawy warunków jej życia, prawo każdej osoby do ochrony od głodu (art. 2), prawo do kultury (art. 15) i prawo do edukacji (art. 13).

W pierwszej części dwóch Paktów (art. 1) uwzględnia się prawo do samostanowienia, które obejmuje prawo narodów do własnego posiadania oraz bogactwa i zasobów naturalnych.

Prawa zawarte w Paktie II są podobne do tych, które są zapewniane przez EBC i jej dodatkowe protokoły, ale Pakt zawiera pewne prawa, które nie są zawarte w tych instrumentach Rady Europy lub wykraczają poza te zobowiązania:

 Prawo narodów do posiadania własnego bogactwa i zasobów naturalnych (art. 1, por. rozdział 41).

 Prawo każdego do prywatności (por. art. 8 EKPC) i nieprzestępnego naruszenia jego honoru i reputacji (art. 17).

 Prawo do równości przed prawem i prawo do równej ochrony przed prawem bez dyskryminacji W przypadku gdy w przypadku wprowadzania w życie decyzji o wydaniu, w przypadku wprowadzania w życie decyzji o wydaniu, w przypadku gdy wprowadzanie w życie zostanie wprowadzone w sposób niezgodny z art. 26 (zob. w tym zakresie rozdział 422).

 W ramach naszej struktury państwowej i porządku prawnego w dużej mierze uwzględniamy ochronę praw różnych mniejszości etnicznych, religijnych, językowych i kulturalnych mieszkających w Szwajcarii.

Od 1975 r. (ATF101 la 67), Trybunał Federalny uznał, że prawa określone w EWJ są prawem konstytucyjnym i że gwarancje oferowane przez prawo konstytucyjne szwajcarskie (federalne i kantonowe) pisemne i niepisemne mogą być realizowane przez odpowiednie przepisy EWJ - w zakresie, w jakim jest ona w większym zakresie niż one - z wytycznymi przedstawionymi w orzecznictwie organów Strasbourga (zob. również ATF 106 la 35, 105 la 29,102 la 283, 284 la 381,101 la 253).

W następstwie tego Trybunał Federalny przyjął argument Rady Federalnej. Bez wyrażania się na temat hierarchii między Konstytucją a EWE w kilku wyrokach, w odniesieniu do prawa proceduralnego, przypisał odwołania w sprawie naruszenia EWE do odwołania w sprawie naruszenia praw konstytucyjnych, ponieważ prawa wynikające z EWE mają naturę treści konstytucyjne (ATF 101 p. 69).

Pakt I

Międzynarodowy pakt o prawach gospodarczych, społecznych i kulturalnych z dnia 16 grudnia 1966 r.

Wniosek Państwa-Strony niniejszego Paktu,

mając na uwadze, że zgodnie z zasadami określonymi w Karcie Narodów Zjednoczonych, uznanie godności istotnej wszystkich członków rodziny ludzkiej oraz ich równych i nieodłącznych praw stanowi podstawę wolności, sprawiedliwości i pokoju na świecie, uznając, że te prawa wynikają z godności istotnej osoby ludzkiej,

uznając, że zgodnie z Powszechną Deklaracją Praw Człowieka, ideał wolnej osoby, wolnej od strachu i nędzy, może zostać osiągnięty tylko wówczas, gdy stworzone zostaną warunki umożliwiające każdemu korzystanie z praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, jak również praw cywilnych i politycznych,

uwzględniając, że Karta Narodów Zjednoczonych zobowiązuje państwa do promowania powszechnego i skutecznego poszanowania praw i wolności człowieka, biorąc pod uwagę, że jednostka ma obowiązki wobec innych i społeczności, do której należy, i jest zobowiązana do dążenia do promowania i poszanowania praw uznanych w niniejszym Pakcie,

Umowa została zawarta w następujących artykułach:

Część pierwsza

Artykuł 1

1. Każdy naród ma prawo do własnego prawa, które daje mu swobodę w określeniu swojego statusu politycznego i swobodnie w zapewnieniu jego rozwoju gospodarczego, społecznego i kulturalnego.

2. Aby osiągnąć swoje cele, wszystkie ludy mogą swobodnie dysponować swoimi bogactwami i zasobami naturalnymi, bez uszczerbku dla obowiązków wynikających z międzynarodowej współpracy gospodarczej, opartej na zasadzie wzajemnego interesu, i prawa międzynarodowego. W żadnym wypadku nie może być odcięty od własnych środków utrzymania.

3. Państwa-strony niniejszego Paktu, w tym te, które są odpowiedzialne za administrację terytoriów nieautonomicznych i terytoriów pod opieką, są zobowiązane do ułatwienia realizacji i poszanowania prawa ludności do własnej dyspozycji, zgodnie z postanowieniami Karty Narodów Zjednoczonych.

Część druga

Artykuł 2

1. Każde z Państw Stron niniejszej Pakty zobowiązuje się do działania, zarówno ze swoich własnych sił, jak i poprzez pomoc i współpracę międzynarodową, w szczególności z zakresu gospodarczego i technicznego, z maksymalnym wykorzystaniem swoich dostępnych zasobów, w celu stopniowego zapewnienia pełnego wykonywania praw uznanych w niniejszej Paktzie za pomocą wszystkich odpowiednich środków, w szczególności poprzez przyjęcie środków ustawodawczych.

2. Państwa-Strony niniejszego Paktu zobowiązują się do zapewnienia, że prawa określone w nim będą wykonywane bez żadnej dyskryminacji na podstawie rasy, koloru skóry, płci, języka, religii, opinii politycznej lub innej opinii, pochodzenia narodowego lub społecznego, majątku, urodzenia lub innej sytuacji.

Artykuł 4

Państwa-Strony niniejszego Paktu uznają, że w korzystaniu z praw zapewnionych przez państwo zgodnie z niniejszym Paktem państwo może podlegać ograniczeniom ustanowionym przez prawo, tylko w zakresie zgodnym z naturą tych praw i wyłącznie w celu promowania ogólnego dobrobytu w demokratycznym społeczeństwie.

Artykuł 5

1. Żadne postanowienie niniejszej Kaktusu nie może być interpretowane jako oznaczające dla państwa, grupy lub jednostki jakiekolwiek prawo do prowadzenia działalności lub do wykonywania czynności mającej na celu zniszczenie praw lub wolności uznanych w niniejszej Kaktuse lub ograniczeń większych niż te, które są przewidziane w tej Kaktuse.

2. Nie może być dopuszczalne żadne ograniczenia lub odstępstwa od podstawowych praw człowieka uznanych lub obowiązujących w każdym kraju na mocy praw, konwencji, rozporządzeń lub zwyczajów pod pretekstem, że niniejsza Pakt nie uznaje ich lub w mniejszym stopniu uznaje.

Część trzecia

Artykuł 6

Państwa-Strony niniejszego Paktu uznają prawo do pracy, które obejmuje prawo każdej osoby do uzyskania możliwości zarabiania na życie poprzez swobodnie wybrany lub akceptowany pracę, i podejmą odpowiednie środki w celu ochrony tego prawa.

2. Środki podejmowane przez poszczególne Państwa-Strony niniejszego Paktu w celu zapewnienia pełnego wykonywania tego prawa powinny obejmować: orientację i szkolenie techniczne i zawodowe, opracowanie programów, polityk i technik zapewniających stały rozwój gospodarczy, społeczny i kulturowy oraz pełne produktywne zatrudnienie w warunkach, które zapewniają osobom korzystanie z podstawowych wolności politycznych i ekonomicznych.

Artykuł 7

Państwa-Strony niniejszego Paktu uznają prawo każdej osoby do korzystania z sprawiedliwych i korzystnych warunków pracy, które zapewniają w szczególności:

(ii) godne życia dla nich i ich rodzin zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy; (b) Bezpieczeństwo i higiena pracy; (d) odpoczynek, rozrywka, rozsądne ograniczenie czasu pracy i okresową płatną urlopę oraz wynagrodzenie dni wolnych.

2. Niniejszy artykuł nie narusza ograniczeń prawnych w zakresie wykonywania tych praw przez członków sił zbrojnych, policji lub służb publicznych.

3. Żadne postanowienie niniejszego artykułu nie zezwala państwom, które są stronami Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy o wolności związkowej i ochronie prawa związkowego z 1948 r., na podjęcie środków prawnych, które naruszają - lub w sposób naruszający prawo - gwarancje przewidziane w tej Konwencji.

 Specjalne środki ochrony i pomocy powinny być podejmowane dla wszystkich dzieci i młodzieży, bez żadnej dyskryminacji ze względu na przynależność lub inne przyczyny.

Artykuł 11

1. Państwa-Strony niniejszego Paktu uznają prawo każdej osoby do dostatecznego poziomu życia dla siebie i swojej rodziny, w tym do wystarczającego żywności, ubrania i mieszkania, oraz do ciągłego poprawy warunków jej życia. Państwa-Strony podejmą odpowiednie środki w celu zapewnienia realizacji tego prawa i uznają w tym celu istotną wagę swobodnie uzgodnionej współpracy międzynarodowej.

2. Państwa-Strony niniejszego Paktu, uznając podstawowe prawo każdej osoby do ochrony od głodu, podejmą indywidualnie i w ramach współpracy międzynarodowej niezbędne środki, w tym konkretne programy:

a) Poprawa metod produkcji, konserwacji i dystrybucji żywności poprzez pełne wykorzystanie wiedzy technicznej i naukowej, poprzez rozpowszechnianie zasad edukacji żywieniowej oraz poprzez rozwój lub reformę regimów rolnych w celu zapewnienia jak najwyższego rozwoju i wykorzystania zasobów naturalnych;

Artykuł 12

1. Państwa-Strony niniejszego Paktu uznają prawo każdej osoby do korzystania z najlepszego stanu zdrowia fizycznego i psychicznego, jakiego jest ona zdolna.

2. Środki, jakie Państwa-Strony niniejszego Paktu podejmą w celu zapewnienia pełnego wykonywania tego prawa, powinny obejmować środki niezbędne do zapewnienia:

b) poprawa wszystkich aspektów higieny środowiska i higieny przemysłowej;

(c) profilaktyka i leczenie epidemiologicznych, endemicznych, zawodowych i innych chorób oraz zwalczanie ich;

Artykuł 13

1. Państwa-Strony niniejszego Paktu uznają prawo każdej osoby do edukacji. Zgadzają się, że edukacja powinna być ukierunkowana na pełne rozwój ludzkiej osobowości i poczucia godności oraz na wzmocnienie poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności.

Zgadzają się również, że edukacja powinna umożliwić każdemu osobie odgrywanie ważnej roli w wolnym społeczeństwie, wspierać zrozumienie, tolerancję i przyjaźń między wszystkimi narodami i wszystkimi grupami rasowymi, etnicznymi lub religijnymi oraz zachęcać do rozwoju działań ONZ w zakresie utrzymania pokoju.

Artykuł 15

1. Państwa-Strony niniejszego Paktu uznają prawo każdego:

a) uczestnictwo w życiu kulturowym;

b) Korzystanie z postępu naukowego i jego zastosowań;

c) Korzystać z ochrony interesów moralnych i materialnych wynikających z wszelkich produkcji naukowych, literackich lub artystycznych, których autorem jest.

4. Państwa-Strony niniejszego Paktu uznają korzyści, jakie powinny wynikać z zachęcania i rozwoju międzynarodowej współpracy i kontaktów w dziedzinie nauki i kultury.

Część czwarta

Artykuł 25

Żadne postanowienie niniejszego Układu nie będzie interpretowane jako naruszające w sobie prawo wszystkich narodów do pełnego i swobodnego korzystania z ich bogactw i zasobów naturalnych.