Artykuł 69 nowej konstytucji federalnej brzmi następująco: Ustawa dotycząca środków policyjnych w zakresie ochrony zdrowia w przypadku epidemii i epidemii stanowiących zagrożenie ogólne należy do Konfederacji.

W związku z tym, podczas gdy Konstytucja 1848 roku przyznała Konfederacji jedynie prawo do podjęcia środków policji zdrowotnej w przypadku epidemii i epidemii stanowiących ogólny zagrożenie, nowa Konstytucja celowo przyznała jej możliwość całkowitego i zawsze regulowania tej sprawy w drodze ustawodawczej. Kiedy Rada Federalna, a wraz z nią Rada Państw, uznała, że choroby, które powinny zostać objęte prawem, są rozpadka zapalenia, cholera azjatyckiego, tyfus piecechialny i zarazaMożna powiedzieć, że nie było ich zbyt daleko, i jesteśmy w pełni zjednoczeni w ten sposób widzenia.

W pierwszej kolejności, chcemy, aby prawo było stosowane wyłącznie do epidemii stanowiących ogólny niebezpieczeństwo, jak wymienione w ust. 1 ust. 1. Nie chcemy, aby natychmiast wprowadzając w ust. 2 bardzo znaczące rozszerzenie w stosowaniu prawa do innych chorób, aby złudzenie definicji w ust. 1.

Oczywiście inne epidemii niż te cztery, o których mowa w pierwszym ustępie artykułu 1, mogą być charakterystyczne, co pozwala je uznać za ogólnie niebezpieczne, a konieczne może być zwalczanie ich tymi samymi silnymi środkami; jednakże takie przypadki stanowią jedynie wyjątki.

Nie można je wstępnie podjąć pod nazwą epidemii stanowiących ogólne zagrożenie, o której mowa w art. 69 Konstytucji federalnej, ponieważ charakter ten będzie ich dotyczył dopiero wtedy, gdy pewne niekorzystne okoliczności i warunki czasu i miejsca, które określają złośliwość epidemii i jej możliwość rozprzestrzeniania się, to są szkarlatyna, dyfteria, tyfus i dysenteria.

Jakże w tym ostatnim przypadku wydaje się konieczne, aby wprowadzić w życie wszystkie środki przewidziane w ustawie, tak samo mało przydatne wydaje się w pierwszym przypadku, aby wprowadzić w ruch całą ruchę ustawy o epidemiach, aby niepotrzebnie rozgniewać surowość tej ustawy i sprzyjać jej luźnemu stosowaniu, nie wspominając o tym, że opinię publiczną nie przyjmie takiej interpretacji art. 69 Konstytucji i tak rygorystycznego stosowania prawa.

Nie uważamy zatem, że jest to rozsądne, aby wprowadzić w życie prawo tylko wyjątkowe i możliwe zastosowanie prawa, i uważamy, że lepiej realizujemy intencje Konstytucji i lepiej osiągniemy cel, określając w art. 19 projektu środki, które należy podjąć, gdy epidemie, o których mowa, rzeczywiście stanowią ogólne zagrożenie.